Makamların değil, insanların bıraktığı izlerin kalıcı olduğunu anlatan Hürkerim Küçükusta’dan dikkat çeken bir köşe yazısı. Hayat insana bazen uzun uzun anlatılamayacak dersleri birkaç dakikanın içine sığdırır. Öyle anlar vardır ki yaşanan olay unutulur gider, ama insanda bıraktığı düşünce uzun süre kalır. Son zamanlarda en çok düşündüğüm konulardan biri şu: İnsanlara değer veren şey gerçekten makamlar mı? Yoksa insanlara gösterilen davranışlar mı? Çünkü hayatın içinde ne kadar yol alırsanız alın, dönüp dolaşıp aynı gerçekle karşılaşıyorsunuz. Bugün bir makamda olan kişi yarın başka bir yerde olabilir. Bugün karar veren kişi yarın karar bekleyen tarafta olabilir. Bugün kapıları açan kişi yarın o kapılardan içeri girmek zorunda kalabilir. İşte tam da bu yüzden insanın bulunduğu makamdan önce taşıdığı karakter önemlidir. Çünkü insanlar sizin hangi koltukta oturduğunuzu unutabilir. Ama kendilerine nasıl davrandığınızı unutmaz. İnsanlar Makamları Değil, İzleri Hatırlar Yıllar geçer. Görevler değişir. Unvanlar değişir. İsimler değişir. Ama bazı insanlar hafızalarda kalır. Neden? Çünkü bıraktıkları iz vardır. Bir tebessüm... Bir anlayış... Bir yardımcı olma isteği... Bir selam... Bazen bunlar yıllarca unutulmaz. Aynı şekilde kırıcı bir tavır da unutulmaz. İnsanlar çoğu zaman olayları değil, o olay sırasında hissettiklerini hatırlar. Bu yüzden makamların süresi vardır. Davranışların ise yoktur. Asıl Güç Yetkide Değil, Yaklaşımdadır Bazı insanlar gücü makamda arar. Bazıları ise insanlıkta. Oysa gerçek güç, karşınızdaki insana değer verebilmektir. Bir insanın hayatını değiştirmek için büyük yetkilere sahip olmak gerekmez. Bazen bir cümle yeterlidir. Bazen bir yaklaşım yeterlidir. Bazen de sadece insanı insan yerine koymak yeterlidir. Çünkü günün sonunda insanlar sizin ne kadar yetkiniz olduğunu değil, nasıl bir insan olduğunuzu konuşur. Bir Gün Herkes O Masadan Kalkacak Hayatın değişmeyen bir gerçeği var. Hiç kimse bulunduğu yerde sonsuza kadar kalmıyor. Bugün imza atan da... Bugün karar veren de... Bugün makam sahibi olan da... Bir gün görevini devrediyor. Bir gün masasını bırakıyor. Bir gün o koltuktan kalkıyor. İşte o gün insanın yanında kalan şey makamı değil, bıraktığı hatıralar oluyor. Çünkü insanlar görevleri değil, hatıraları taşıyor. Bir Gün Çay İçebileceğiniz Kapılar Bırakın Bana göre hayatta en önemli şeylerden biri budur. Bir gün dönüp çay içebileceğiniz kapılar bırakabilmek. Bir gün uğradığınızda samimiyetle karşılanabileceğiniz insanlar bırakabilmek. Bir gün selam verdiğinizde yüzünüze gülümseyen dostluklar bırakabilmek. Çünkü emeklilik geldiğinde... Görev sona erdiğinde... Makam değiştiğinde... İnsan yanında koltuğunu götürmez. İnsan yanında ilişkilerini götürür. İnsan yanında bıraktığı izleri götürür. Ve çoğu zaman gerçek zenginlik de burada ortaya çıkar. Güçlü Olmak Başka, Büyük Olmak Başka Güçlü olmak kolaydır. Yetkiyle güçlü olunabilir. Unvanla güçlü olunabilir. Makamla güçlü olunabilir. Ama büyük olmak farklıdır. Büyük olmak; İnsanlara değer verebilmektir. İnsanları dinleyebilmektir. İnsanları küçümsememektir. İnsanları kırmamaktır. Çünkü gerçek büyüklük, sahip olunan makamda değil, taşınan karakterde gizlidir. Sekiz Yıldır Aynı İnançla Düzce Hür Haber olarak sekiz yıldır yolumuza devam ediyoruz. Bu süreçte kolay günler de gördük, zor günler de. Engellerle de karşılaştık, destek de gördük. Ama hiçbir zaman emeğin yerini başka bir şeyin alabileceğine inanmadık. Bugün hâlâ aynı noktadayız. Çünkü kalıcı olanın güç değil güven olduğunu biliyoruz. Kalıcı olanın makam değil itibar olduğunu biliyoruz. Kalıcı olanın unvan değil insanlık olduğunu biliyoruz. Son Söz Hayatta herkes bir gün bulunduğu görevden ayrılır. Herkes bir gün arkasına dönüp geçmişine bakar. Ve o gün insan kendine şu soruyu sorar: "Ben ardımda ne bıraktım?" Bir makam mı? Yoksa güzel hatıralar mı? Çünkü koltuklar bir gün mutlaka boşalır. Görevler değişir. Unvanlar değişir. Ama insanların sizin hakkınızda kurduğu cümleler kalır. Bu yüzden; Bir gün dönüp çay içebileceğiniz kapılar bırakın. Bir gün selam verebileceğiniz insanlar bırakın. Bir gün arkanızdan hayırla konuşacak dostluklar bırakın. Çünkü hayatın sonunda hatırlanan şey makamlar değil, insanlıktır. Koltuklar geçicidir. İnsanlık kalıcıdır.